Zresztą telefony komórkowe przypominają dziś bardziej małe komputery niż klasyczne telefony. Czego tam dziś nie ma? Gry, różne dzwonki, melodyjki, aparat fotograficzny, kamera, dyktafon, mały ekran monitora…. Jeszcze tylko chyba brakuje prysznica i wanny z masażem….. No w handlu pojawiły się różnego rodzaju gadżety komórkowe jak urządzenia głośno mówiące, słuchawki, ładowarki…..

Nasze telefony komórkowe stały się urządzeniami wielofunkcyjnymi i w niewielkim stopniu przypominają swoich protoplastów sprzed kilkunastu lat. Czasami zresztą można się zastanowić czy to wszystko ma sens? Czy nie mamy do czynienia z przerostem formy nad treścią…? Czy rzeczywiście wszystkie te urządzenia są potrzebne nam do życia czy raczej to tylko chwyty marketingowe, które mają zwiększyć sprzedaż…?

Niestety, jak w wszystko w komunie, telefony należały do tak zwanych dóbr deficytowych. Jak prawie w każdej dziedzinie i tutaj istniała jakaś ogólna niemożność i nie dało się szybciej i efektywniej budować centrali telefonicznych czy przeciągać linii telefonicznych. Po prostu się nie dało i taka była “uroda” tamtego systemu.

Dziś telefony są już prawie w każdym domu i wprost nie możemy się opędzić od ofert składanych nam przez coraz to innych operatorów sieci telefonicznych. Na szczęście Telekomunikacja Polska S.A. przestała być monopolistą i to właśnie wpłynęło pozytywnie na dostępność telefonów dla przeciętnego człowieka. Bo pojawiła się Netia, Dialog, Tele 2 czy jeszcze inni operatorzy lokalni, którzy docierają tam gdzie niesławna Tepsa się ociąga i gdzie się jej nie opłaca………

Poza tym telefony komórkowe miały mnóstwo wad z których największa to był bardzo mały zasięg ograniczony w zasadzie do centrów dużych miast. Spowodowane było to tym, że istniało niewiele stacji przekaźnikowych, a te które były lokalizowano właśnie w dużych miastach. Można uznać, że ówczesna komórka służyła bardziej do… pokazania się niż do efektywnych rozmów.

W Polsce tak naprawdę telefony komórkowe zaczęły się rozwijać na przełomie dwudziestego i dwudziestego pierwszego wieku. To wtedy tak naprawdę telefony komórkowe zajrzały “pod strzechy” stając się właściwie dostępne dla każdego. By tego typu łączność jeszcze bardziej się rozwijała, operatorzy komórkowi wprowadzili różne promocje przy zakupach aparatów, proponując telefon za złotówkę w zamian za podpisanie dwuletniej umowy.

Początkowo do łączenia zatrudniano operatorów, ale wkrótce wynaleziono centralę telefoniczną. Z czasem telefony były łączone w coraz to większe sieci, które oplatać zaczęły coraz większe połacie ziemi ustanawiając łączność na coraz to większe odległości. Cały czas wynalazek Bella był ulepszany i tak na przykład słynny Thomas Edison wynalazł i opatentował mikrofon węglowy.

Telefony z dziesięciocyfrową tarczą pojawiły się już pod koniec dziewiętnastego wieku, natomiast z przyciskami dopiero w latach sześćdziesiątych. Dzisiejszy aparat telefoniczny w niczym prawie już nie przypomina swego dziewiętnastowiecznego pierwowzoru. Jednak ostatnio pojawiła się moda na aparaty telefoniczne w stylu retro, które są stylizowane na stare aparaty z początków ich epoki…

Pierwszą “ofiarą” telefonu był pewien amerykański złodziej włamywacz, który po dokonaniu przestępstwa natychmiast wyjechał na drugi koniec Stanów Zjednoczonych. Był mocno zdziwiony, kiedy tysiące kilometrów dalej, na stacji kolejowej czekali na niego policjanci, którzy go aresztowali. On po prostu nie słyszał o czymś takim jak telefony i nie mógł zrozumieć, że wiadomość o nim dotrze szybciej niż on sam zdołał się przemieścić.

Dziś łączność telefoniczna jest dla nas sprawą tak oczywistą, że nawet się nad nią nie zastanawiamy i wydaje nam się, że tak musiało być zawsze. A to błędne wrażenie, bo masowy rozwój telefonia przeżyła dopiero po drugiej wojnie światowej. Oczywiście było to na Zachodzie, bo w naszej części Europy telefony były niezwykle rzadkim luksusem na który trzeba było czekać całymi latami, często posiadanie telefonu było swego rodzaju niezwykłym przywilejem.